thumb|Stanisław Lentz, Portret Zdzisława Lubomirskiego z 1916 roku Zdzisław Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. w Niżnym Nowogrodzie, zm. 31 lipca 1943 w Małej Wsi) – polski prawnik, polityk i działacz społeczny; prezydent Warszawy, członek Rady Regencyjnej, książę, właściciel dóbr w Małej Wsi. Odegrał wybitną rolę w czasach Królestwa Polskiego (regencyjnego).
Pochodzenie społeczne, rodzina, edukacja Był synem Jana Tadeusza i Marii z Zamoyskich. Rodzicom zależało na jego wychowaniu w duchu polskości, dlatego już jako dziecko został wysłany do Krakowa. Ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Następnie w latach 1883–1887 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i wszechnicy w GrazuJ. Pajewski, Lubomirski Zdzisław, [w:] Polski Słownik Biograficzny, red. E. Rostworowski, t. 18, PAN, Wrocław 1973, s. 66–68..
Działalność charytatywna Książę wcześnie wkroczył na arenę życia publicznego. W 1904 został wiceprezesem, a cztery lata później prezesem Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Lubomirski został również kuratorem Instytutu Oftalmicznego. Placówka prowadziła badania z dziedziny okulistyki na poziomie europejskim. Organizowała również bezpłatne leczenie wzroku dla najbiedniejszych.