Reprezentował na nim stanowisko Białoruskiej Centralnej Rady Wileńszczyzny i Grodzieńszczyzny, zgodnie z którym strona białoruska zwracała się do władz polskich o obronę całości Białorusi, uznanie woli ludności białoruskiej w kwestii przyszłości kraju, równouprawnienie języka białoruskiego i rozwoju białoruskiej edukacji. Białoruscy politycy podkreślili przy tym, że oczekują niezależności BRL, ale widzą jej przyszłość w związku z Polską. Strona polska spełniła wówczas część postulatów. W czasie ofensywy bolszewickiej na Polskę w lipcu 1920 roku porzucił swoje zobowiązania wynikające z członkostwa w BKW, dobrowolnie pozostał po radzieckiej stronie frontu i udał się do Wilna (Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego poinformowało o formalnym przyjęciu jego dymisji wraz z całym dotychczasowym składem BKW dopiero 3 października). W latach 1920–1922 pracował jako dyrektor i nauczyciel Seminarium Nauczycielskiego w Borunach. Jednocześnie od jesieni 1920 roku był nauczycielem w Gimnazjum Białoruskim w Wilnie. Od lata 1921 roku kierował białoruskimi kursami nauczycielskimi