Propozycja ta jednak została odrzucona przez przedstawicieli URL.

W połowie kwietnia 1918 roku był brany pod uwagę przez działaczy BRL jako jeden z kandydatów na stanowisko przewodniczącego Rady BRL. Wyraził protest przeciwko wysłanemu 27 kwietnia 1918 roku telegramowi w imieniu rządu i Rady BRL do niemieckiego cesarza Wilhelma II, który zawierał podziękowanie za „wyzwolenie Białorusi” oraz prośbę o poparcie dla BRL i jej sojuszu z Niemcami. Należał do narodowego skrzydła BSG i popierał utworzenie niezależnego białoruskiego państwa opierającego się na białoruskim ludzie pracującym. Po rozłamie w BSG był jednym z założycieli i członkiem Komitetu Centralnego Białoruskiej Partii Socjaldemokratycznej, wchodził w skład tzw. frakcji Bloku, do której należały: BPSd, BSG, Białoruska Partia Socjalistów-Federalistów i Białoruska Ludowa Partia Socjalistów. Jednocześnie utrzymywał bliskie kontakty z Białoruską Partią Socjalistów-Rewolucjonistów (BPSR). Zajmował się tworzeniem białoruskich szkół początkowych. W latach 1918–1920 mieszkał w Grodnie, pracował jako nauczyciel w Grodzieńskim Gimnazjum Białoruskim, brał udział w pracach Białoruskiego Komitetu Narodowego w Grodnie.