thumb|Kazimierz, ks. kujawski daje Janowi opatowi i klasztorowi cystersów w Lądzie wsie Głowiew i Wrąbczyn, kiedyś należące do łowców, biorąc w zamian wieś Koszanów, oraz przyznaje obu wsiom taki immunitet, jakiego udzielił innym wsiom klasztoru, dokument z 17 czerwca 1241 roku thumb|Pieczęć Kazimierza I kujawskiego mały|Podział Mazowsza i Kujaw po śmierci Konrada I mały|Księstwo Kazimierza I po aneksji ziemi sieradzkiej, łęczyckiej i dobrzyńskiej Kazimierz I, „Kazimierz Konradowic” zwany kujawskim (ur. ok. 1211, zm. 14 grudnia 1267) – książę kujawski od 1233, w wielkopolskim Lądzie w latach 1239–1261, w Wyszogrodzie od 1242, książę sieradzki w latach 1247–1261, książę łęczycki od 1247, książę dobrzyński 1248.
Rządy Dość wcześnie wprowadzony przez ojca w działalność polityczną, własne księstwo – Kujawy (sensu stricto bez ziemi dobrzyńskiej i sieradzko-łęczyckiej) – otrzymał już w latach 1230–1231, czyli jeszcze za życia ojca. Stolicą księstwa został Inowrocław, lokowany przez Kazimierza na prawie magdeburskim prawdopodobnie w roku 1237 lub 1238. Najprawdopodobniej w roku 1237 sprowadził do Inowrocławia franciszkanów, którzy założyli tu trzeci na ziemiach polskich (po Wrocławiu i Krakowie) konwent tego zakonu. 29 czerwca 1238 roku podpisał układ pokojowy z zakonem krzyżackim we wsi PyszkowoPreussisches Urkundenbuch T. 1 cz.