kanonika Stanislawa Karabina), s. 55-56,
Początkowo w 1970 roku utworzono we wsi tzw. „punkt sakralny”, który nie miał stałego miejsca (organizowano go w domach prywatnych za pozwoleniem Ordynariusza diecezji przemyskiej). Odprawiano nabożeństwa w domach nowo budowanych, które jednocześnie były poświęcane. Do takiego domu zabierano obraz Matki Boskiej Częstochowskiej i odprawiano mszę świętą. Po pewnym czasie o tej sytuacji dowiedziała się Służba Bezpieczeństwa i Milicja. Zaczęto ludzi straszyć karami za nielegalne zgromadzenia religijne. Mieszkańcy nie dali się zastraszyć i dalej odprawiano nabożeństwa, ale już w jednym domu (punkt katechetyczny). Najpierw u Stanisława Zapór a potem w domu Henryki i Bolesława Lechwar (dom stał ok. 100 m od głównej drogi). Taka sytuacja trwała do 1973 roku. „W roku 1973, miesiącu czerwcu – wspomina dalej ks. Karabin – przywieziono do Bieździedzy na plebanię na motorze przez Stanisława Zapór, Emilię Siemiak baptystkę, która wyprowadziła się z Sowiny i zamieszkała na Śląsku w Włodzisławie. Przybyła do mnie z propozycją, abym kupił od niej dom, ogród i pole dla potrzeb Kościoła w Sowinie... Z miejsca wyraziłem chęć kupna domu”Zob. Żmuda S., Sowina podkarpacka. Zarys dziejów, Sowina-Kołobrzeg 2013, s. 271. Dom z szopą został zakupiony za 110 tys. zł. Pole kupił sąsiad.