Hasan Salama (ur. 1912, zm. 2 czerwca 1948) – palestyński bojownik, dowódca Armii Świętej Wojny podczas wojny domowej w Palestynie i I wojny izraelsko-arabskiej.

Dzieciństwo i młodość Urodził się w 1912 we wsi Kula położonej w pobliżu miasta Lod w Palestynie, będącej wówczas częścią Imperium osmańskiego (obecnie Izrael).

Działalność polityczna Gdy po I wojnie światowej w 1917 wojska brytyjskie wyparły Turków z Bliskiego Wschodu, Salama zaangażował się w działalność polityczną, stając się zwolennikiem idei panarabizmu. Wraz z utworzeniem w 1921 brytyjskiego Mandatu Palestyny, znalazł się w grupie nacjonalistycznych Arabów skupionych wokół Abd al-Kadira al-Husajniego. Był członkiem Arabskiej Partii Palestyny.

Działalność wojskowa Gdy w 1936 wybuchło arabskie powstanie w Palestynie, Salama stanął na czele jednego z oddziałów powstańców. Prowadził działania przeciwko brytyjskim władzom mandatowym oraz Żydom, zdecydowanie sprzeciwiał się współpracy Arabów z Brytyjczykami lub Żydami. Z tego powodu był on odpowiedzialny za zamordowanie wielu Arabów. Po stłumieniu w 1939 powstania, Salama uciekł wraz z wielkim muftim Jerozolimy Aminem al-Husajni do Libanu, a następnie do Iraku.