króla Jana Sobieskiego).

Kontynuował działalność naukową – w 1896 roku uzyskał habilitację na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie jako docent wykładał w latach 1897–1900 literaturę ukraińską. W 1900 roku otrzymał profesurę na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Lwowskiego, w latach 1908–1918 profesor języka starosłowiańskiego. W latach 1905–1914 członek Rady Szkolnej Krajowej. Działacz Proswity we Lwowie, obok Iwana Franki redaktor publikacji Towarzystwa.

W 1919 po walkach o Lwów aresztowany przez władze polskie i internowany do września 1919 w obozach w Baranowie i Dąbiu. W latach 1921–1922 przewodniczył Ukraińskiej Radzie Narodowej. W latach 1923–1932 prezes Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki.

Już w latach dwudziestych zainicjował współpracę Ukraińców galicyjskich z rodakami znad Dniepru – popierał politykę ukrainizacji w USRR, zorganizował w 1929 roku wizytę komisarza ludowego oświaty USRR Mykoły Skrypnyka we Lwowie. W latach 1924–1933 był członkiem Wszechukraińskiej Akademii Nauk z siedzibą w Kijowie, z której wykluczono go pod zarzutem popierania ukraińskiego nacjonalizmu i współpracy z polską policją.