W jaskini występują pająki oraz nietoperze.
Łączna długość jaskini wynosi 70 m.
W odległości 13 m na prawo od wejścia do Jaskini na Łopiankach znajduje się otwór dużo mniejszej Rury na Łopiankach.
Historia eksploracji Miejscowej ludności jaskinia znana była od dawna, w pisanych źródłach po raz pierwszy wzmiankuje o niej Piotr Umiński w 1876 r. Dokonał niewielkiego przekopu w tylnej komorze jaskini i znalazł tam skorupy naczyń i kości. Archeologicznie jaskinię przebadał Gotfryd Ossowski w latach 1880–1881. Znalazł w niej fragment ułożonego ze skał muru, a w namulisku bogaty materiał archeologiczny, m.in. materiał krzemienny oraz wyroby z kości, które uznał za wytwory ludzi z dawnych epok. Wzbudziły one jednak zastrzeżenia u archeologów i ostatecznie uznano je za falsyfikaty. W 1989 roku przekopano się do drugiej salki, odkrycia dalszych części jaskini nastąpiły w latach 1994–1995.
Galeria
Przypisy Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, . B. Słobodzian, „Nowe partie w Jaskini na Łopiankach”, „Jaskinie Wyżyny informator” nr 4, maj-czerwiec 1995. Umiński P. Sadowski J., Sprawozdanie z wycieczek odbytych w okolice przyległe rzece Rudawie, Rozprawy i Spraw. Wydz. Hist.-Filozof. Akad. Um. 5: 64-70, Kraków, 1876.
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie małopolskim