Związek Kozaków na Dalekim Wschodzie (ros. Союз казаков на Дальнем Востоке) – rosyjska organizacja emigracyjna na Dalekim Wschodzie skupiająca białych Kozaków istniejąca w okresie międzywojennym i podczas II wojny światowej.
Po klęsce wojsk białych w wojnie domowej w Rosji do Chin, Korei i Japonii zbiegło wiele tysięcy Kozaków, głównie zabajkalskich. Na terytorium Chin odtworzyli oni swoje stanice, w których mieszkali. W 1934 r. w Mandżurii powstał Związek Kozaków na Dalekim Wschodzie. Jego twórcami byli dawni biali generałowie Zubkowski, Aleksiej P. Bakszejew, Lew F. Własiewski i ataman Kozaków zabajkalskich Grigorij M. Siemionow. Przewodniczącym organizacji został ataman G.M. Siemionow, jego zastępcą gen. A.P. Bakszejew, zaś szefami sztabu – gen. Zubkowski i gen. L.F. Własiewski. Organizacyjnie Związek dzielił się na 2 oddziały: Hailarski i Północno-Chiński, które podlegały bezpośrednio przewodniczącemu. Natomiast kozackie stanice leżące w rejonie Harbina i wzdłuż wschodniej części Kolei Wschodniochińskiej podlegały sztabowi. Zadaniami Związku było zniszczenie władzy bolszewickiej w Rosji drogą wojny domowej, wprowadzenie rządów prawa i porządku oraz reprezentowanie interesów kozactwa w przyszłej „narodowej Rosji”.