Umowa nienazwana – w polskim prawie za umowę nienazwaną uważa się wszystkie umowy, niebędące umowami nazwanymi. Ze względu na zasadę swobody umów, stosunki prawne regulowane umową nienazwaną kreowane są przez strony w sposób dowolny i odpowiadający stronom (przeciwnie do umów nazwanych, regulowanych w wyodrębnionej przez doktrynę części szczegółowej księgi trzeciej Kodeksu cywilnego). Treść umowy nienazwanej nie powinna być sprzeczna z prawem, tzn. jej cel, zapisy i efekty nie mogą naruszać żadnych przepisów prawa. Z zasad stosowanych przy tworzeniu umów nienazwanych korzystać można przy kreowaniu treści umów mieszanych, tj. złożonych z elementów umów nazwanych i umów nienazwanych lub umowy nienazwanej z umową nienazwaną.
Prawo rzymskie określało jako umowy niemieszczące się w ramach określonych kontraktów, niedające się zaliczyć ani do sztywnych kontraktów (powództwa ścisłego prawa), ani do mniej sformalizowanych umów realnych i konsensualnych zwanych (powództwa dobrej wiary).