Polityka zatrudnienia – czynne oddziaływanie władz państwowych na rynek pracy pod kątem potrzeb gospodarki kraju oraz godzenia interesów pracodawców i pracowników.
Jej początki wywodzą się ze znanych w XIX wieku oddziaływań ustawodawczych w ramach polityki pracy, a jej rozwój to lata 30. We współczesnych systemach społeczno-gospodarczych nadrzędnym celem polityki zatrudnienia jest walka z bezrobociem i jego skutkami.
Wyróżnia się dwie podstawowe funkcje polityki zatrudnienia: funkcję społeczną, związaną z warunkami rozwoju społecznego funkcję ekonomiczną, związaną z rozwojem gospodarczym. Dodatkowo wyróżnia się też: funkcję poznawczo-normatywną, dotyczącą systemu kształcenia funkcję dochodową, związaną z zapewnieniem uczestnictwa ludzi w tworzeniu i podziale dochodu narodowego.
Ponadto do zadań polityki zatrudnienia możemy zaliczyć: bilansowanie zatrudnienia w skali krajowej i lokalnej kształtowanie jego struktury zgodnie z potrzebami i profilem demograficznym ludności dostosowanie kwalifikacji zasobów pracy do potrzeb gospodarczych organizacja rynku pracy i związanego z nim pośrednictwa oraz poradnictwa zawodowego udzielanie pomocy w znalezieniu zajęcia grupom społecznym mającym szczególne trudności w aktywizacji zawodowej (np.