Władze brytyjskie nadały jej Gwiazdę za Wojnę 1939–1945 i Gwiazdę Italii.

Po zakończeniu wojny kontynuowała naukę na Uniwersytecie w Rzymie. Działała też w „Bratniaku” – zarządzie Bratniej Pomocy. Rok później, z pomocą ambasady polskiej, przyjęła stypendium PRL. W roku 1949 uzyskała dyplom lekarza; 4 września 1949 wróciła do kraju. W październiku rozpoczęła pracę w Polskim Instytucie Przeciwgruźliczym w Warszawie przy ul. Chocimskiej 5. Pod koniec roku 1949 uzyskała prawo do wykonywania praktyki lekarskiej. Wkrótce rozpoczęła tłumaczenie prac medycznych z języka francuskiego, opracowała też dwie prace naukowe dotyczące leczenia gruźlicy.

Cierpiała na lewostronną odmę; poprzez ciężkie warunki życia nastąpił nawrót choroby. W tym samym czasie władze dokonały likwidacji Polskiego Instytutu Gruźlicy;