DVB-H (ang. Digital Video Broadcasting – Handheld) – standard naziemnej telewizji cyfrowej przeznaczony dla urządzeń mobilnych. Jego specyfikacja jest opisana normą europejską EN 302 304. Następcami tego standardu są DVB-SH i DVB-NGH.
Cechy transmisji cyfrowej Telewizja cyfrowa w systemie DVB-H pozwala odbierać treści audio-wideo w urządzeniach mobilnych (telefonach komórkowych, palmtopach i inne urządzeniach multimedialnych. DVB-H formalnie zostało przyjęte jako standard ETSI (European Telecommunications Standard Institute) w listopadzie 2004 roku i przystosowane do funkcjonującego już standardu naziemnej telewizji cyfrowej DVB-T. Technologię tę odpowiednio zmodyfikowano, by pokonać bariery techniczne związane z zasilaniem i maksymalnym wydłużeniem żywotności baterii urządzeń mobilnych. DVB-H pozwala na odbiór programów telewizyjnych oraz transmisję danych przy wykorzystaniu sieci telefonii komórkowej jako kanału zwrotnego, przez co staje się w pełni interaktywna. Użytkownicy mają możliwość oglądania telewizji na żywo w ruchu, podczas przemieszczania się, w miejscach, gdzie do tej pory nie było to możliwe.