kodeks prawa kanonicznego z 1983 stosuje komputację rzymską.
Komputacja rzymska W przypadku komputacji rzymskiej do obliczania stopnia pokrewieństwa w linii bocznej sumuje się urodzenia z obu stron aż do wspólnego przodka (nie wlicza się jednak urodzenia owego wspólnego przodka). Wyraża się w paremii: quod generationes, tot gradus (ile urodzeń, tyle stopni).
Przykład: A miał dwóch synów: B i C, zaś C miał syna D. Należy obliczyć pokrewieństwo pomiędzy B i D. 1. pierwsze urodzenie to urodzenie się D; 2. drugie urodzenie, to urodzenie się ojca D, czyli C; 3. trzecie urodzenie to urodzenie dziadka D, a ojca C, czyli A – tego urodzenia się nie wlicza, bo A jest wspólnym przodkiem D (dziadkiem) i B (ojcem); 4. czwarte urodzenie to urodzenie B, który jest synem A.
To daje 4 urodzenia, z których pod uwagę bierze się tylko 3, jako że pomija się urodzenie wspólnego przodka, czyli 4 – 1 = 3, a zatem B i D są ze sobą spokrewnieni w 3. stopniu komputacji rzymskiej.
Pokrewieństwo w linii bocznej w obrębie tego samego pokolenia jest zawsze parzyste (2, 4, 6 itd.);