Andrzej Edward Marek (ur. 9 maja 1940 w Brzozowie, zm. 13 lutego 2012 w Toruniu) – prawnik polski, specjalizujący się w kryminologii, prawie karnym oraz wiktymologii.
Wykształcenie i kariera naukowa W 1958 roku ukończył liceum ogólnokształcące w Szczecinie. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Studia ukończył w 1964 roku pod opieką Jerzego Śliwowskiego i podjął pracę asystenta w Katedrze Prawa Karnego. Równocześnie podjął aplikację sądową i w 1966 roku zdał egzamin sędziowski. W 1968 roku na UMK uzyskał stopień doktora nauk prawnych. Tematem jego rozprawy był Stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu jako podstawa umorzenia postępowania karnego, a promotorem Wiesław Daszkiewicz. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1972 roku na Uniwersytecie Łódzkim na podstawie rozprawy Warunkowe umorzenie postępowania w polskim ustawodawstwie karnym. Tytuł profesora zwyczajnego nauk prawnych otrzymał w 1985 roku. Stypendysta American Council of Learned Societies, z afiliacją w University of Pennsylvania w Filadelfii i University of Southern California w Los Angeles, Instytutu Maxa Plancka Międzynarodowego i Porównawczego Prawa Karnego we Fryburgu, Uniwersytetu w Kolonii. Profesor wizytujący Uniwersytetu w Münster i Uniwersytetu w Oldenburgu.