Stanisław Flis (ur. 26 listopada 1902 w Bocheniu, powiat łowicki, zm. 6 października 1976 w Olsztynie) – polski lekarz, historyk medycyny, regionalista.
Życiorys Pochodził z rodziny chłopskiej, był synem Andrzeja i Marianny z Kretów. Po ukończeniu 3-letniej szkoły wiejskiej uczęszczał do Szkoły Realnej w Łowiczu, potem do tamtejszego Gimnazjum im. księcia Józefa Poniatowskiego, gdzie zdał maturę. W 1920 walczył ochotniczo w wojnie polsko-bolszewickiej jako żołnierz 201 pułku piechoty. W 1922 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, uwieńczone dyplomem doktora wszech nauk lekarskich 22 grudnia 1928.
Po studiach odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Sanitarnych Rezerwy, po czym został asystentem na oddziale obserwacyjnym Szpitala św. Stanisława w Warszawie. W grudniu 1935 przeszedł do Szpitala św. Ducha, gdzie w Klinice Chorób Wewnętrznych, pod kierunkiem prof. Włodzimierza Filińskiego, był kolejno starszym asystentem i adiunktem. Na okres międzywojenny przypadł początek działalności publicystycznej Flisa, który ogłosił wówczas 35 prace (część pod pseudonimem St. Bolecha i kryptonimem Dr. St.