Posiadał cztery wyrzutnie torped i dwa aparaty do stawiania min na rufie. W czasie budowy V-4 był największą jednostką podwodną skonstruowaną przez Stany Zjednoczone. Określano go nieoficjalnie jako krążownik podwodny. 2 kwietnia 1929 r. V-4 został wcielony do służby w 12. Dywizjonie Okrętów Podwodnych zlokalizowanym w Newport (Rhode Island).
Okręt wziął udział w wojnie podwodnej na Pacyfiku, podczas której 10 stycznia 1943 roku został zatopiony w wyniku ataku japońskich jednostek nawodnych, wraz ze 105 członkami swojej załogi.
Testy i nowa nazwa W styczniu i lutym 1929, V-4 przeszedł serie testów w okolicach Provincetown, Massachusetts. Zanurzył się na głębokość 97 m ustanawiając rekord głębokości zanurzenia amerykańskich okrętów podwodnych. 26 lutego 1929 V-4 został przydzielony do 20 Dywizji Okrętów Podwodnych Floty Wojennej i 23 marca przypłynął do San Diego w Kalifornii, jego nowego macierzystego portu. Tam też brał udział w ćwiczeniach bojowych i przeprowadzał rejsy wzdłuż zachodniego wybrzeża.