Wspólną cechą wszystkich trzech modeli były charakterystyczne zakończenia kantów klapy bagażnika w formie , zwane w języku niemieckim („płetwa tylna”), która to nazwa stała się przydomkiem dla modeli W110, W111 i W112. W krajach anglojęzycznych samochody te zyskały zaś przydomek („ogon z płetwą”). Owe płetwy, zaprojektowane przez zespół , nawiązywały do stylistyki ówczesnych amerykańskich krążowników (m.in. Cadillac Eldorado, Buick LeSabre). Miało to ułatwić modelom Mercedesa debiut w USA.

W111, choć nie był konstrukcją całkiem nową (zawieszenie i silnik „odziedziczone” po „Pontonie”), zawierał kilka innowacyjnych rozwiązań. Najważniejszym z nich były strefy kontrolowanego zgniotu, które w razie wypadku pochłaniały energię, pozwalając tym samym zachować sztywność kabinie pasażerskiej.

Sedan Seria I (1959-1965) W 1959 do produkcji wdrożono: 220b 220Sb 220SEb Litera „b” w nazewnictwie modeli W111 pierwszej serii nawiązuje do litery „a” figurującej w nazwach (niektórych) modeli poprzednika – „Pontona”. Przez ówczesnych inżynierów Mercedesa, W111 nazywany był po prostu „Pontonem B”.