Szczepienie jest jedyną znaną metodą zapobiegania rozwojowi nowotworów, gdy kurczęta są zakażone wirusem. Podanie szczepionki nie zapobiega dalszej transmisji wirusa przez zarażonego ptaka, chociaż zmniejsza ilość wirusa wydalanego w łupieżu, zmniejszając w ten sposób horyzontalne rozprzestrzenianie się choroby.

Ponieważ szczepienie nie zapobiega zakażeniu wirusem, choroba nadal przenosi się z zaszczepionych stad na inne ptaki, w tym populację dzikiego ptactwa.

Szczepionkę można podawać jednodniowym pisklętom poprzez inokulację podskórną lub szczepienie in ovo, gdy jaja są przenoszone z inkubatora do klujnika. Preferowaną metodą jest szczepienie in ovo, ponieważ nie wymaga obsługi piskląt i może być szybko wykonane metodami zautomatyzowanymi. Odporność rozwija się w ciągu dwóch tygodni.

Szczepionka przeciwko chorobie Mareka jest „nieszczelną szczepionką”, co oznacza, że zapobiega się jedynie objawom choroby. Zakażenie gospodarza i przenoszenie wirusa nie są hamowane przez szczepionkę, co prowadzi do selekcji szczególnie wirulentnych szczepów. Kontrastuje to z większością innych szczepionek, w których zapobiega się zakażeniu gospodarza.