W trakcie obozowania, według tejże księgi, zwiadowcy Mojżesza zostali wysłani na przeszpiegi do Kanaanu.
Pustynia Paran jest wzmiankowana też w Księdze Rodzaju – w kontekście opisu wygnania Hagar i Izmaela, oraz w 1 Księdze Samuela – podczas przedstawienia wczesnej biografii Dawida, który po śmierci Samuela schronił się na jej obszarze.
Autorzy wczesnochrześcijańscy identyfikowali Paran z oazą Feiran, zlokalizowaną na południu półwyspu Synaj w rejonie gór Dżabal Sirbal i Dżabal Moneidża, czczonych przez Nabatejczyków w II–III wieku. Na wyższej górze, Dżabal Sirbal, wzniesiono świątynię; niższa zaś, Dżabal Moneidża, była obiektem pielgrzymowania, o czym świadczą liczne inskrypcje na jej stokach oraz kamienne bloki z imionami kapłanów i pracowników kultu. W czasach bizantyjskich obszar ten stał się centrum życia monastycznego, wzniesiono tu klasztor św. Katarzyny, a udający się doń pielgrzymi chronieni byli przez stacjonujących w Niccanie żołnierzy.
Zobacz też Midbar Paran
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, Warszawa 2002. Na książce ; . Ewing W., Paran, International Standard Bible Encyclopedia. The International Standard Bible Encyclopedia, red. G.W. Bromiley, T. 2, E–J, Grand Rapids 1982. .
Kategoria:Geografia Synaju Kategoria:Stary Testament Kategoria:Starożytny Egipt Kategoria:Starożytny Izrael