Eryk (również Heirichus lub EhericusSugeruje się, że jego imię jest błędną transkrypcją Munichisa.) (ur. ?, zm. 799) – książę Friuli (dux Foroiulensis) w latach 789–799. Najstarszy syn Gerolda z Vinzgouw.

Większość rządów Eryka zajmowało poskramianie Awarów. Wspierali go w tym Pepin Longobardzki i jego własny ojciec margrabia Awarii. W 791 razem z Pepinem pomaszerował z armią longobardzką do doliny Drawy i spustoszył Panonię, podczas gdy Karol Wielki podążał wzdłuż Dunaju na terytorium Awarów. Karol opuścił wyprawę by zająć się buntem Sasów w 792. Pepin i Eryk kontynuowali ataki na twierdze Awarów w kształcie pierścienia. Wielki Pierścień Awarów, ich stołeczna forteca, został zdobyty dwukrotnie. Łupy wysłano Karolowi Wielkiemu do Akwizgranu i rozdzielono między wszystkich zwolenników, a nawet obcych władców, jak król Mercji, Offa.

W 795 lub 796 Eryk i Pepin sprzymierzyli się z zachodnioawarskim tudunem i przeprowadzili atak, który wymusił uległość głównego kagana i doprowadził do zdobycia Hunorum Hringum lub Pierścienia Awarów, ich głównego obozu. Kagan został zabrany do Akwizgranu, gdzie ochrzczono go jako Theodorus.