thumb|150px|Gino Paoli (1960) thumb|150px|Umberto Bindi (1965) thumb|150px|Luigi Tenco (1967) thumb|150px|Fabrizio De Andrè (1971) thumb|150px|Bruno Lauzi (1975) Scuola genovese dei cantautori (dosł. genueńska szkoła śpiewających autorów) – nieformalne ugrupowanie włoskich piosenkarzy, skupione w Genui, którzy zrewolucjonizowali piosenkę włoską; byli to Umberto Bindi, Luigi Tenco, Gino Paoli, Bruno Lauzi i Fabrizio De André. Wspomagali ich kompozytorzy, bracia Gianfranco i Gian Piero Reverberi oraz tekściarz Giorgio Calabrese.
Geneza ugrupowania Pod koniec lat 50. w Foce, mieszkaniowej dzielnicy Genui, zaczęli się spotykać młodzi ludzie, obdarzeni talentem artystycznym, którzy mieli zrewolucjonizować świat muzyki włoskiej. Stanowili oni grupę przyjaciół piszących piosenki, wiersze i muzykę: bracia Gianfranco i Gian Piero Reverberi, Giorgio Calabrese, Luigi Tenco, Bruno Lauzi, Gino Paoli, Umberto Bindi i Fabrizio De André. Tworzyli oni doskonałe, innowacyjne teksty zastępując utarte włoskie słowa i brzmienia innymi, bardziej rzeczywistymi. Uprawiali tę samą sztukę, ale każdy z nich stworzył własny świat, unikalny i niepowtarzalny. Po kilku latach, gdy z jednej strony czuli się osamotnieni, a z drugiej – zdeterminowani, aby poważnie zająć się muzyką, otrzymali zaproszenie z Mediolanu od braci Reverberi.