Niccolò Alberti (ur. 1250, zm. 27 kwietnia 1321) − włoski kardynał. Jego nazwisko jest podawane także jako Albertini albo Alberti di Prato.
Życiorys Pochodził z Prato. W wieku 16 lat wstąpił do zakonu dominikanów we Florencji. Następnie studiował teologię na uniwersytecie paryskim, uzyskując tytuł doktora. Profesor w rzymskim konwencie dominikanów Santa Maria sopra Minerva. W 1296 został prokuratorem generalnym zakonu, a rok później prowincjałem w Rzymie. 1 lipca 1299 papież Bonifacy VIII mianował go biskupem Spoleto i wikariuszem Rzymu, a następnie wysłał jako legata w celu mediacji między królem Francji Filipem IV a królem Anglii Edwardem I. Po udanym zakończeniu tej misji w 1302 ponownie został wikariuszem Rzymu.
W 1303 następcą Bonifacego VIII został dominikanin Benedykt XI, wieloletni przyjaciel Albertiego. Na swoim pierwszym konsystorzu 18 grudnia 1303 mianował go kardynałem biskupem Ostia e Velletri, a lutym 1304 wysłał jako legata apostolskiego do ogarniętej wojną domową Toskanii z zadaniem przywróceniem tam pokoju. Mimo początkowych sukcesów misja ta zakończyła się niepowodzeniem i nałożeniem (w lipcu 1304) interdyktu na Florencję. Uczestniczył w Konklawe 1304–1305.