W latach 1971–1972 uzupełniał studia w Instytucie Katolickim w Paryżu.

W 1966 był rektorem kaplicy niepokalanek w Jarosławiu, następnie w latach 1966–1969 pracował jako wikariusz w parafii Bożego Ciała w Jarosławiu i jednocześnie katecheta w miejscowych szkołach średnich. W latach 1969–1971 wykładał teologię fundamentalną w Instytucie Teologicznym w Przemyślu, a w latach 1972–1991 teologię dogmatyczną w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu, gdzie ponadto piastował stanowiska prefekta (1969–1971), wicerektora (1972–1976) i rektora (1976–1986). W 1978 został kanonikiem honorowym, a w 1983 kanonikiem gremialnym przemyskiej kapituły katedralnej.

30 listopada 1983 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji przemyskiej (od 1992 archidiecezji) ze stolicą tytularną Giru Mons. Święcenia biskupie otrzymał 8 stycznia 1984 w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu. Konsekrował go Ignacy Tokarczuk, biskup diecezjalny przemyski, w asyście biskupów pomocniczych przemyskich: Bolesława Taborskiego i Tadeusza Błaszkiewicza. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Redemptori” (Odkupicielowi). Od 1983 piastował urząd wikariusza generalnego diecezji. W latach 1986–1993 pełnił funkcję moderatora kurii. W latach 80.