Władysław Pawelec (ur. 10 sierpnia 1906 w Sosnowcu, zm. 2 grudnia 2007 w Warszawie) – polski kompozytor muzyki rozrywkowej, skrzypek, kierownik orkiestr.
Życiorys Urodził się jako syn Jakuba, pracownika huty „Katarzyna” w Sosnowcu, i Marii Pawelec. Jego rodzina miała dom przy ul. Batorego 8. Matka zmarła w wyniku dyzenterii, gdy Władysław miał 7 lat. Ojciec podczas I wojny światowej trafił do niewoli niemieckiej. Władysław był szkolnym przyjacielem Jana Kiepury, późniejszego światowej sławy śpiewaka operowego. Po zakończeniu wojny został uczniem Gimnazjum Państwowego im. Stanisława Staszica w Sosnowcu, rozpoczynając równocześnie naukę gry na skrzypcach. Był uczniem prof. Zygmunta Szellera i prof. Józefa Jarzębskiego. Po zakończeniu nauki pracował jako muzyk w warszawskich lokalach „Adria” i „Bagatelka”. Dzięki temu poznał i zaprzyjaźnił się z Bolesławem Wieniawą-Długoszowskim, adiutantem marszałka Józefa Piłsudskiego. Od 1935 był członkiem ZAiKS-u (jego przedwojenna legitymacja ZAiKS-u została odnaleziona na gruzach Warszawy i oddana właścicielowi).
W czasie II wojny światowej uczestniczył w powstaniu warszawskim. Więzień niemieckich obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau, Gross Rosen i obozu w czeskich Litomierzycach.