Lęgi A. Forrer pozyskał 3 jaja, które być może należały do wilgowronów cienkodziobych, jednak znalazł je w Mazatlán, gdzie ptaki te nie występowały. Jedyne znane okazy młodociane pozyskano na początku czerwca.
Status IUCN uznaje wilgowrona cienkodziobego za gatunek wymarły (EX, Extinct). Jest to jeden z zaledwie 6 wymarłych ptaków holocenu, które zamieszkiwały kontynenty. E.A. Goldman pozyskał osiem okazów 5 czerwca 1904 – 2 samce, 1 samicę i 5 młodocianych. W 1910 W.W. Brown odłowił kolejne kilka okazów. Za wymarcie odpowiadało najpewniej osuszanie środowiska życia tych ptaków. Po przybyciu Europejczyków do Meksyku jeziora Doliny Meksyku zostały znacznie zdegradowane. Między 1609 a pierwszą połową XX wieku wybudowano szereg kanałów mających osuszyć jeziora; w okresie, w którym Goldman i Brown pozyskiwali swoje okazy, żyła najpewniej już tylko populacja z okolic Lerma. Ostatnie znane okazy pozyskano w 1910. Według Dickermana (1965) ornitolodzy podejmowali później jeszcze próby poszukiwań tych ptaków w Dolinie Meksyku, jednak bezskutecznie.