Powstał w ten sposób jeden z nielicznych ośrodków władzy radzieckiej na zachodniej i centralnej Ukrainie - poza Charkowem i częścią Zagłębia Donieckiego powszechnie uznawana była zwierzchność Ukraińskiej Centralnej RadyWładysław Andrzej Serczyk, Historia Ukrainy, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2001, s. 261..
W pierwszych dniach grudnia 1917 r. na obwodowym zjeździe partyjnym w Kijowie została wybrana w poczet członków Głównego Komitetu Socjaldemokracji Ukrainy - odrębnej bolszewickiej partii na Ukrainie. 3/16 grudnia 1917 Rada Komisarzy Ludowych Rosji wydała Manifest do narodu ukraińskiego, w którym uznała niepodległość Ukrainy, po czym w formie ultimatum zażądała od Centralnej Rady współdziałania w rosyjskiej wojnie domowej, zaprzestania rozbrajania jednostek Czerwonej Gwardii i innych zbrojnych oddziałów bolszewickich, zaprzestania przerzucania jednostek ukraińskich przez front walki prowadzonej przez Rosję Radziecką z wojskami atamana Aleksieja Kaledina oraz zaprzestania wspierania samego Kaledina, co Rada czyniła od listopadaWładysław Andrzej Serczyk, Historia Ukrainy, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2001, s. 260-262.. W razie odrzucenia tych żądań Centralna Rada miała znaleźć się w stanie wojny z Rosją radzieckąWładysław Andrzej Serczyk, Historia Ukrainy, Wrocław: Zakład Narodowy im.