Angażował się politycznie po stronie chrześcijańskiej demokracji, której członkiem pozostawał w latach 1918–1937. W 1937 przystąpił do nowo powstałego Stronnictwa Pracy, w którym pozostał do 1945 (z jego ramienia działał w okręgowej Delegaturze Rządu na Kraj w okręgu krakowskim).

Sprawował mandat posła na Sejm Śląski I, II i III kadencji z okręgu Cieszyn–Pszczyna (1922–1935). W Sejmie I i III kadencji wybierany był na wicemarszałka izby. W latach 1934–1935 był członkiem polskiego Senatu (wszedł na miejsce Stanisława Kobylińskiego), działał w klubie parlamentarnym ChD i Narodowej Partii Robotniczej.

W latach 1922–1924 był dyrektorem Banku Ludowego w Pszczynie. Jako pracownik Banku Ludowego, brał udział w ruchu spółdzielczym w zaborze pruskim jako członek Patronatu Związku Spółdzielni w Poznaniu, spełniając poważne obowiązki rewizora spółdzielni na Śląsku, w Poznańskiem i na Pomorzu. W 1924 został szefem powiatowego oddziału Komunalnej Kasy Oszczędności w Pszczynie. Po 1935 pełnił tę samą funkcję w Katowicach. W 1927 został wybrany Prezesem Związku Straży Pożarnych pow. Katowickiego. Od 1933 był prezesem Rady Związku Straży Pożarnych.