Zmory, w której przedstawione zostały Wadowice w czasie sprzed I wojny światowej, na początku lutego 1936 Rada Miejska odebrała Zegadłowiczowi honorowe obywatelstwo miasta oraz przywróciła ulicy jego imienia poprzednią nazwę (Tatrzańska).
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (8 listopada 1930) „za zasługi na polu literackiem”. Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935) „za wybitną twórczość literacką”.
Twórczość (wybór) Poezja Drogą życia, 1908; Nad rzeką, 1910; Powrót, 1911; Imagines, 1918; Odejście Ralfa Moora, 1919; Ballady, 1920; U dnia, którego nie znam, stoję bram: poema symfoniczne, 1921; Powsinogi beskidzkie, 1923; Kolędziołki beskidzkie, 1923; Przyjdź królestwo Twoje, 1923; Zielone Święta: poezje i medytacje, 1923; Wielka nowina w Beskidzie, 1923; Kantyczka rosista, 1924; Gody pasterskie w beskidzie: Wielskiej Nowiny część wtóra”, 1925; Krąg, 1926; Dom jałowcowy: poezje 1920-1926, 1927; Siedem pieśni zgrzebnych o Janie Kasprowiczu, 1927; Dziewanny: poemat, 1927; Dziewanny, księga 2-ga: Zmysły, 1927; Rezurekcje, 1927; Ballada o świątkarzu, 1928; Flora, Caritas, Sofia: posągi i poezje, 1928; Widma wskazówek: elegie, 1928; Do Jana Kuglina w Poznaniu ul. Sew.