Powyżej punktu załamania popyt jest elastyczny, gdyż wzrost ceny będzie prowadził do dużego zmniejszenia sprzedaży. Natomiast poniżej punktu załamania popyt jest nieelastyczny, gdyż obniżenie ceny prowadzi do niewielkiego wzrostu sprzedaży. Punktowi załamania krzywej popytu odpowiada nieciągłość krzywej utargu krańcowego, MR, czyli odcinek CB. Dlatego zmiany kosztów produkcji wahające się w przedziale kosztów krańcowych MC1 – MC2 nie mogą spowodować ani zmiany ceny, ani zmiany wielkości produkcji. Model ten więc wyjaśnia stabilność ceny w oligopolu.
Modele duopolu Strategie zachowania oligopolistów przedstawia się na przykładzie duopolu, czyli rynku, na którym konkurują dwaj producenci. Historycznie pierwszym modelem był model francuskiego ekonomisty Antoine'a A. Cournota, w którym dwóch oligopolistów o jednakowej sile rynkowej konkuruje między sobą, wybierając wielkość produkcji maksymalizującą zysk dla danej wielkości produkcji konkurenta. W następnym modelu niemieckiego ekonomisty Heinricha von Stackelberga oligopoliści konkurują, przyjmując pozycję lidera i naśladowcy, uznając wielkość produkcji konkurenta za daną. Natomiast w modelu francuskiego ekonomisty Josepha Louisa F.