Ludwik Chomiński (ur. 1 lutego 1890 w Olszewie koło Święcian, zm. 29 stycznia 1958 w Warszawie) – polski polityk ludowy, działacz społeczny na Wileńszczyźnie, poseł na Sejm Litwy Środkowej oraz na Sejm Ustawodawczy i I kadencji w II RP.
Życiorys Pochodził z rodziny inteligenckiej zaangażowanej politycznie w czasach carskiej Rosji – ojciec Aleksander Chomiński był posłem do Dumy II kadencji i członkiem Rady Państwa. Dziadek Stanisław Chomiński był polskim i rosyjskim politykiem oraz generałem.
Ukończył gimnazjum rosyjskie w Wilnie. Studiował nauki rolnicze i historyczno-społeczne w Krakowie w latach 1908–1912. W młodości gospodarzył na rodzinnym majątku w Olszewie (do 1915).
W 1919 zakładał PZL „Odrodzenie” na Wileńszczyźnie: organizację ludową o programie zbliżonym do PSL „Wyzwolenie”. W kwietniu 1919 został redaktorem wileńskiej gazety „Nasz Kraj”.
W 1922 wybrano go na posła do Sejmu Litwy Środkowej z listy PZL „Odrodzenie–Wyzwolenie”, był wówczas zwolennikiem nadania Wileńszczyźnie autonomii kulturalnej i politycznej.