Marchia Północna (niem. Nordmark) - jedna z Marchii granicznych Świętego Cesarstwa Rzymskiego powstała na terenach zasiedlonych przez Słowian połabskich.
Historia
thumb|200px|Marchia Północna w latach 965–983 thumb|200px|Marchia Północna ok. 1000 roku
Marchia powstała po podziale Marchii Wschodniej dokonanym w 966 roku przez cesarza Ottona I i obejmowała północną jej część. Jej pierwszym margrabią został Dytryk, ojciec drugiej żony Mieszka I. W roku 983 powstanie słowian połabskich doprowadziło do faktycznego rozbicia Marchii Północnej i utraty przez nią większość swych pierwotnych terytoriów na ponad 150 lat.
W 1134 cesarz Lotar III nadał ją w lenno Albrechtowi Niedźwiedziowi. Pierwszą zdobyczą Marchii na prawym brzegu Łaby stała się Ziemia Przegnica (Prignitz). W roku 1142 władca plemienia Stodoran - Przybysław Henryk, będąc bezdzietny zawarł z Albrechtem porozumienie, na mocy którego po jego śmierci ziemie pod jego władaniem miał otrzymać AlbrechtBenedykt Zientara, Historia powszechna średniowiecza, Państwowe Zakłady Wydawnictw Szkolnych, Warszawa 1973, s. 326.. Gdy zmarł w roku 1150, jego żona którą była Petrysa, ukrywała ten fakt przez 3 dni, zawiadamiając o niej tylko Albrechta, który to przybył z wojskiem i zajął Brenne.