thumb|250px|Fort Belvedere na ilustracji z XVIII wieku Fort Belvedere – zabytkowa wiejska rezydencja położona na pograniczu hrabstw Berkshire i Surrey (administracyjnie należąca jednak do tego ostatniego), w tzw. Wielkim Parku nieopodal Zamku Windsor. W latach 1750–1976 cieszyła się statusem rezydencji królewskiej.
Gmach został wzniesiony w latach 1750–1755 na zamówienie Wilhelma, księcia Cumberland - młodszego syna króla Jerzego II. Początkowo służył jedynie jako dom letniskowy. Podczas przebudowy Zamku Windsor w 1828, prowadzonej z inicjatywy króla Jerzego IV, niejako przy okazji rozbudowano też Fort Belvedere, który miał służyć jako rezydencja łowiecka. W praktyce bywał używany zarówno przez członków rodziny królewskiej, jak i wyższych rangą dworzan. W 1911, po kolejnej przebudowie, na stałe zamieszkał w nim Artur, książę Connaught i Strathearn, jeden z synów królowej Wiktorii.
W 1929 jego nowym lokatorem został Edward, książę Walii. Polubił Fort do tego stopnia, że kiedy w 1936 wstąpił na tron jako Edward VIII, wciąż była to jedna z jego ulubionych rezydencji. To właśnie tam po raz ostatni przyjął jako monarcha premiera Stanleya Baldwina, a następnie, 10 grudnia 1936, podpisał akt swojej abdykacji.