W 1909 w Warszawie powstał kabaret „Momus”, którego nazwa wywodzi się od imienia greckiego bożka znanego ze złośliwej krytyki, drwiny i śmiechu.
Zarówno wtedy, jak i w czasach PRL-u, kabarety cieszyły się ogromnym powodzeniem, ponieważ w formie żartów przekazywały głębsze treści, ukryte za podwójnym znaczeniem i grą słów, by oszukać cenzorów i móc wystawiać przedstawienia mimo cenzury.
W zależności od stosowanych kryteriów w Polsce rozróżnia się kabaret polityczny, obyczajowy, językowy i sytuacyjny, profesjonalny i amatorski, dla dorosłych i dla dzieci, egalitarny i elitarny.
Polski kabaret w latach 30. Czarny Kot Sfinks Picador (kabaret, z którym związani byli skamandryci), Qui Pro Quo (1919–1932) Morskie Oko (1925–1933) Cyrulik Warszawski (1935–1939)
Polski kabaret po 1945 roku Po zakończeniu II wojny światowej polski kabaret stopniowo odbudowywał swoją działalność, a szczególne znaczenie zyskały kabarety literackie i studenckie. W drugiej połowie lat 50. powstały m.in. warszawski Studencki Teatr Satyryków (STS), gdański Bim-Bom oraz krakowska Piwnica pod Baranami, która rozpoczęła działalność w 1956 roku.