Na bobry polowano przede wszystkim dla skór i mięsa. Ceniony był także tak zwany „strój bobrowy”, czyli wydzielina gruczołów płciowych, której przypisywano cudowne właściwości lecznicze. Do XII wieku zasięg występowania gatunku C. fiber był ustabilizowany i nie zmieniał się w całej Europie. Bobry występowały niemal na całym kontynencie, z wyjątkiem Włoch, Grecji, Irlandii i Danii. Zamieszkiwały także tereny Pontu, o czym wspominali zarówno żyjący w I w. Pliniusz Starszy, jak i Bartholomeus Anglicus w wydanym w XIII w. „De proprietatibus rerum”. W Anglii i Walii bobry wyginęły w XIII wieku. W wieku XVI zostały wyniszczone w Siedmiogrodzie i Belgii. Na przestrzeni XVII wieku gatunek zniknął z Półwyspu Iberyjskiego i zachodniej Francji. Znacznie też zmniejszył się zasięg występowania w Finlandii. W XVIII wieku zmalała liczebność bobrów w Rosji i Europie zachodniej. Do początku XX wieku bobry wyginęły w Austrii, Szwecji, Szwajcarii, Finlandii, Armenii, Jugosławii, Mołdawii. Przyczynami tych zmian były intensywna gospodarka łowiecka i zmiany w ukształtowaniu terenu. W najbardziej kryzysowym okresie populacje bobrów na terenie Europy liczyły jedynie około 1200 osobników.