Do głównych zabytków tego okresu należą: Kościół św. Cyriaka w Gernrode z lat ok. 960-965. Jest trójnawową bazyliką emporową, w której zastosowano przemienność podpór. Kościół św. Michała w Hildesheim, zbudowany w latach 1010-20 pod kierownictwem biskupa Bernwarda von Hildesheim. Jest trójnawową bazyliką, z dwoma chórami i transeptami. Wieże umieszczono na skrzyżowaniach naw oraz końcach ramion transeptu. Trójkondygnacyjne empory znajdują się w ramionach transeptu. Kościół św. Pantaleona w Kolonii. Jego westwerk został ukończony w 1000 roku. Kościół Panny Marii na Kapitolu w Kolonii, będący założeniem trójkonchowym (trzy absydy, umieszczone na zakończeniach transeptu i prezbiterium, tworzą kształt koniczyny). Powstawały również budowle centralne, nawiązujące do kaplicy pałacowej w Akwizgranie: Kościół kanoniczek w Essen z ok. 1050. Został gruntownie przebudowany i obecnie stanowi część katedry. Kościół w Ottmarsheim z lat 1030-49. Nawa wewnętrzna została wzniesiona na planie ośmiobocznym i przekryta sklepieniem klasztornym. Obejście także było ośmioboczne, miało dwukondygnacyjne empory. W późniejszych wiekach przebudowywany.