Zasady, na których opierało się funkcjonowanie kolektywów, różniły się od siebie, bowiem ustalali je ich uczestnicy, zazwyczaj w statucie spisywanym przy ich zakładaniuLeval przytacza w całości kilka takich statutów, zob. dz. cyt. rozdz. 10.. Kolektywy obejmowały część lub całość danej miejscowości, w zależności od liczby zwolenników; były też mocno zróżnicowane, jeśli chodzi o wielkość – liczba uczestników wahała się od 30 do 5000, wynosząc średnio 200-500 osóbАлександр Шубин Анархистский социальный эксперимент. Украина и Испания 1917-1939 гг., Moskwa 1998, rozdz. IX, par. 3..

Kolektywy łączyły się ze sobą w federacje komarkalne (kantonalne), a te z kolei w federacje regionalne (odpowiednik województwa), jak np. Aragońska Federacja Kolektywów zrzeszająca kolektywy rolnicze tego regionu, w której skład wchodziło 400 kolektywówLeval, dz. cyt., rozdz. 9., obejmujących 75% ludności AragoniiP. Laskowski Szkice z dziejów anarchizmu Warszawa 2006, rozdz. IX. albo Federacja Kolektywów Lewantu, złożona z 900 kolektywów rolnych z 78% miejscowości regionu (i obejmująca mniej więcej 40% jego ludności)Leval, dz. cyt., rozdz. 6. i federacja 300 kolektywów w Kastylii.