Pozytywnie opisali go pisarze, między innymi Stanisław Orzechowski, który w Mowie na pogrzeb Zygmunta tak określił Jędrzeja Tęczńskiego: mały wzrostem, ale wielki umysłem i wymową, zaś w Dyjalogu około egzekucyjej VI pisał o nim: jeden z ludzi, którzy w radzie królewskiej Demostenesowi i Cyceronowi bardzo podobnePor. St. Orzechowski:Wybór pism. Oprac. J. Starnawski. Wrocław 1970. BN Ser. I, nr 210, s.41, 425-426. Zmarł bezpotomnie.
Kariera 1503 – dworzanin królewski, 1510 – sekretarz królewski, 1510 – podkomorzy sandomierski, 1511 – kasztelan biecki, 1512 – referendarz koronny, 1515 – 1519 – wojewoda lubelski, 1519 – wojewoda sandomierski, 1527 – hrabia cesarstwaotrzymał od cesarza Ferdynanda I dla swojego rodu dziedziczny tytuł hrabiego cesarstwa. (Habsburgowie jako cesarze rzymscy nadawali niektórym rodom polskim w dowód wdzięczności tytuły książąt i hrabiów Sacri Imperii Romanii.