Wydawnictwo Tymczasowego Komitetu Politycznego Ziemi Kowieńskiej.
thumb|left|400px|Mapa zamieszkania ludności polskiej na terenie Litwy Środkowej
thumb|Drogi bogacenia się – zbiór ilustrowanych fraszek z litewskiej prasy międzywojennej przedstawiający nieżyczliwie i stereotypowo cechy narodowe Polaków (obrazek ostatni) na tle odpowiednich cech Amerykanów, Anglików, Niemców, Japończyków i Francuzów Prawa Polaków zostały zabezpieczone w konstytucji państwa litewskiego z 1922 roku oraz w Deklaracji o prawach mniejszości z 12 października 1920 roku.
W pierwszych latach Litwy niepodległej oficjalnie nie istniała ogólna organizacja polska: interesy Polaków reprezentował Polski Centralny Komitet Wyborczy oraz polski klub poselski w litewskim sejmie. Na czele PCKW stanął Kazimierz Janczewski, później zastąpił go Eugeniusz Roemer.
W 1920 roku do litewskiego sejmu ustawodawczego wybrano 3 polskich posłów: Bronisława Lausa, Adolfa Grajewskiego i Józefa Śnielewskiego. Byli oni przedmiotem stałego ataku litewskich posłów nacjonalistycznych jako agenci imperialnej RP, na forum sejmu dochodziło do niewybrednych ataków personalnych, a w sierpniu 1921 roku nawet do pobicia polskich posłów.