W roku 1888 fizyk Johannes Rydberg uogólnił równanie Balmera dla wszystkich przejść wodoru. Równanie powszechnie stosowane do obliczania serii Balmera jest specyficznym przykładem wzoru Rydberga i jest ono otrzymywane poprzez proste, wzajemne przekształcenia powyższego wzoru (zwykle stosuje się literę zamiast w celu oznaczenia wymaganej stałej liczby całkowitej):
gdzie jest długością fali zaabsorbowanego/wyemitowanego światła, a jest Stałą Rydberga dla wodoru. W równaniu Balmera, stała Rydberga pozornie przyjmuje wartość natomiast – w przypadku jądra o nieskończenie dużej masie – wynosi = .
Zastosowanie w astronomii Serie Balmera są szczególnie użyteczne w astronomii, ponieważ linie Balmera pojawiają się w licznych obiektach gwiezdnych przedmiotów ze względu na dużą ilość wodoru we wszechświecie, tym samym są powszechnie widoczne i stosunkowo wyraźne w stosunku do innych linii.
Widmowa klasyfikacja gwiazd – która przede wszystkim służy do określenia temperatury powierzchni – bazuje na względnej intensywności linii widmowych, a w szczególności serie Balmera są bardzo ważne.