Linie Balmera mogą pojawiać się w widmie jako linie absorpcyjne lub emisyjne linie, w zależności od natury obserwowanego obiektu. W Gwiazdach, linie Balmera są zazwyczaj postrzegane jako absorpcyjne i są one „najsilniejsze” w gwiazdach o temperaturze powierzchni około 10 000 kelwinów (typu widmowego A). W widmach większości spiralnych, nieregularnych oraz aktywnych galaktyk, obszarach H II, a także w mgławicach planetarnych, linie Balmera są liniami emisyjnymi.

W widmie gwiazdowym, linia H-epsilon (przejście 7-2) często miesza się z inną linią absorpcyjną spowodowane przez zjonizowane cząstki wapnia, który znany jest astronomom jako „H” (oryginalne oznaczenie podane przez Fraunhofera). Oznacza to, że długość fali H-epsilon jest dość blisko CaH przy wartości rzędu 396,847 nm, i nie może być analizowana w widmach o niskiej rozdzielczości. Linia H-zeta (przejście 8-2) w podobny sposób miesza się z neutralnym helem, widzianym w gorących gwiazdach.

Przypisy

Kategoria:Serie widmowe wodoru