Utylitaryzm Pigou odnosi się do wkładu brytyjskiego ekonomisty Arthura Pigou w myśl klasycznego utylitaryzmu
Pigou uznał całkowity dobrobyt społeczeństwa za sumę użyteczności członków społeczeństwa. Przyjął przy tym, że użyteczności te mają charakter addytywny i są porównywalne. Całkowity dobrobyt będzie miał zatem postać funkcji: gdzie n jest liczbą jednostek w społeczności, a x wszystkie cechy świata, mogące decydować o szczęściu jednostki. Pigou w swoich badaniach skupił się jedynie na dobrobycie ekonomicznym, czyli wynikającym ze źródeł mierzalnych w pieniądzu.
Założenia i wnioski Jeżeli spełnione są następujące założenia: nieekonomiczne czynniki dobrobytu są pomijane, wskaźnikiem dobrobytu ekonomicznego jest suma konsumpcji i oszczędności w społeczeństwie w danym okresie, funkcja użyteczności jest funkcją rosnącą dla każdej jednostki, względnie podobną u każdego człowieka, druga pochodna funkcji użyteczności jest zawsze ujemna (funkcja rośnie coraz wolniej).