Ernst Käsemann (ur. 12 lipca 1906 w Bochum-Dahlhausen, zm. 17 lutego 1998 w Tybindze) – niemiecki teolog luterański i wykładowca uniwersytecki.

Życiorys W 1931 w Marburgu napisał doktorat pod kierownictwem Rudolfa Bultmanna, którego był jednym z najznamienitszych uczniów. Tematem dysertacji była eklezjologia św. Pawła. Od 1933 do 1946 był pastorem wspólnoty w Gelsenkirchen-Rotthausen, gdzie się wyróżnił nauczaniem opozycyjnym wobec terroru stosowanego przez reżim narodowych socjalistów. W 1937 spędził kilka tygodni we więzieniu Gestapo za sprzyjanie komunistom. W 1939 uzyskał habilitację na podstawie dysertacji na temat Listu do Hebrajczyków. Po wojnie został profesorem Nowego Testamentu w Moguncji od 1946 do 1952, później w Getyndze do 1959 i do 1971 w Tybindze.

W 1954 w Getyndze Käsemann opublikował swoje najważniejsze dzieło Das Problem des historischen Jesus (Problem Jezusa historycznego). Stwierdzał w nim, w przeciwieństwie do swego mistrza Bultmanna, że dzięki tekstom ewangelicznym jest możliwe poznanie życia Jezusa Chrystusa i głoszonego przez niego przesłania. Zbliżył się w ten sposób do twierdzeń Ferdinanda Christiana Baura.