Zdaniem Käsemanna Nowy Testament, ze względu na różnorodność tradycji, nie stanowi ugruntowania jedności Kościoła lecz wielości wyznań. W związku z tym teologia winna poszukiwać prawdziwej istoty nauczania Nowego Testamentu, które nie może być jednak ustalone jednoznacznie – teologia musi w tym zakresie posługiwać się darem rozpoznawania duchów. Kanon nie jest tożsamy z Ewangelią, lecz teologia powinna poszukiwać kanonu w kanonie. Istotą Ewangelii była dla Käsemanna nauka o usprawiedliwieniu bezbożnego, najpełniej wyrażona w dziełach apostoła Pawła. Dzieła Pawła stanowiły w związku z tym wyznacznik, według którego sądzone były pozostałe pisma nowotestamentowe. Nauczanie niezgodne z nauką o usprawiedliwieniu Käsemann traktował jako przejaw „wczesnego katolicyzmu” (Frühkatholizismus) i w związku z tym odrzucał jego miarodajność dla chrześcijańskiej teologii.
Ernst Käsemann otrzymał doktoraty honoris causa uniwersytetów w Marburgu, w Durham, w Edynburgu, w Oslo i Yale.
Życie niemieckiego teologa zostało też naznaczone traumatycznym doświadczeniem.