mały|upright=1.2|Schemat silnika z projektu NERVA Nuklearny silnik rakietowy – silnik rakietowy, w którym czynnik roboczy podgrzewany jest nie przez spalanie, lecz przez reaktor nuklearny.
Czynnik roboczy ze zbiornika tłoczony jest przez reaktor, gdzie nagrzewa się do wysokiej temperatury, co powoduje wzrost jego objętości. Gaz z dużą prędkością wyrzucany jest przez dyszę, co wywołuje ciąg.
O efektywności napędu rakietowego decyduje prędkość wylotowa gazu z dyszy, która dla podgrzanego gazu jest nie większa niż prędkość cieplna cząsteczek, a ta jest proporcjonalna do pierwiastka kwadratowego z temperatury gazów wylotowych, a odwrotnie proporcjonalna do pierwiastka kwadratowego ich masy cząsteczkowej. Reaktor mógłby nagrzewać gaz do bardzo wysokiej temperatury, ale ograniczeniem jest wytrzymałość materiałów, z których jest on wykonany, co powoduje, że temperatura nie może być znacznie wyższa niż temperatura gazów wylotowych rakiet na paliwo chemiczne. Jednak silnik nuklearny może używać wodoru, którego masa cząsteczkowa jest równa 2 (), podczas gdy średnia masa cząsteczkowa gazów spalinowych () wynosi około 18. Dla rakiet pracujących w atmosferze Ziemi efektywność silnika rakietowego określa wytworzony popęd na jednostkę ciężaru paliwa, zwany impulsem właściwym.