thumb|Pieczęć nagłówkowa, podłużna 23 pal 23 pułk artylerii lekkiej (23 pal) – oddział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.
Swoje korzenie pułk wywodzi od sformowanego na początku sierpnia 1920 214 Wielkopolskiego pułku artylerii polowej, którego I dywizjon walczył w Bitwie Warszawskiej. Po kolejnych reorganizacjach utworzony został 23 pal, a jego pokojowym garnizonem został Będzin. II dywizjon pułku był detaszowany w Żorach. Pułk był organiczną jednostką artylerii 23 Górnośląskiej Dywizji Piechoty. Pod względem wyszkolenia oddział podporządkowany był dowódcy 5 Grupy Artylerii.
214 Wielkopolski pap Początki 23 pułku artylerii lekkiej sięgają lipca 1920, kiedy to zapadła decyzja, aby na bazie baterii zapasowej 14 Poznańskiego pułku artylerii ciężkiej przystąpić do organizacji zalążków przyszłego 214 Wielkopolskiego pułku artylerii polowej pod dowództwem ppłk. Rudolfa Underki. Na stanowiska dowódców dywizjonów zostali wyznaczeni odpowiednio: por. Edmund Bartkowski, mjr Adam Brzeski i por. Piotr Michalski. 13 sierpnia zakończyła się organizacja I dywizjonu. Wyposażony w niemieckie 77 mm armaty polowe wz. 16 w tym dniu wyruszył na front. Kiedy I dywizjon wymaszerował na front, na Sołaczu nadal prowadzono prace organizacyjne w kolejnych dywizjonach. 4., 5. bateria, podobnie jak i I dyon, otrzymała 77 mm armaty polowe wz.