Szkolenie w pułku Pobór młodych żołnierzy do pułku prowadzony był na zasadzie eksterytorialnej. Polacy stanowili większość, liczącą około 70–80% stanu osobowego. Szkolenie pierwszego rocznika dzieliło się na dwa okresy: miesięczna szkoła rekruta i wspólne ćwiczenia z drugim rocznikiem. Szkolenie podstawowe rozpoczynało się w listopadzie lub w kwietniu i dzieliło się na dwa podokresy. W pierwszym żołnierze mieli zaadaptować się do warunków życia wojskowego. Dużą wagę przywiązywano do musztry pieszej oraz gimnastyki. Zwracano też uwagę na opanowanie przez żołnierzy podstawowych wiadomości ogólnych. W drugim podokresie dokonywano podziału kanonierów na członków obsługi dział, jezdnych, zwiadowców, łącznościowców, obsługę karabinów maszynowych, sanitariuszy, służby weterynaryjne oraz podkuwaczy. Po zakończeniu pierwszego okresu szkolenia przydzielano żołnierzy do macierzystych pododdziałów, gdzie następowało dalsze szkolenie. Najzdolniejszych kierowano do pułkowej szkoły podoficerskiej, na kursy zwiadowców i łącznościowców organizowane przez sztab pułku. W miesiącach letnich pułk przechodził szkołę ognia na obozach ćwiczebnych.