Stanisław Franciszek Biegański (1649 lub 1650–1709), polski duchowny rzymskokatolicki, franciszkanin konwentualny, biskup bakowski i proboszcz w Ostrogu nad Horyniem (diecezja łucka).
Życiorys Urodził się w roku 1649 lub 1650 w Wielkopolsce, w diecezji poznańskiej, w rodzinie szlacheckiej herbu Prawdzic, zawdzięczającej swe miano wsi Bieganin koło Pleszewa (przez niektórych autorów błędnie był wywodzony ze szlachty litewskiej i przypisywany do herbu Pomian). Na świat przyszedł jako syn Wojciecha Biegańskiego, zmarłego w r. 1667 właściciela Barcina na Kujawach (według K. Kantaka ojciec przyszłego biskupa nosić miał imiona Kazimierz Władysław), oraz jego małżonki Zofii z Gieców, zamężnej później powtórnie za Walerianem Mycielskim. Do zakonu franciszkanów wstąpił jako piętnastolatek, rozpoczynając na wiosnę 1664 r. nowicjat w Poznaniu. Roczną probację odbył w latach 1664–1665 w Pyzdrach i 8 maja 1665 złożył profesję, jako członek konwentu poznańskiego, otrzymując wówczas imię Franciszek. Studia filozoficzno-teologiczne zdobywał w zakonie, wpierw w kraju (kurs filozofii zapewne w Kaliszu, a teologii w Poznaniu), a następnie zagranicą, wysłany przez przełożonych na dalsze studia do Kolegium św. Bonawentury w Rzymie. Tam uzyskał stopień doktora (mistrza) w zakresie nauk teologicznych.