Od 1 lipca 1951 do sierpnia 1962 był dyrektorem Teatru im. Mickiewicza w Częstochowie. Był także radnym i przewodniczącym komisji kultury w Miejskiej Ra­dzie Narodowej. Doprowadził do wybudowania pierwszego w Polsce Domu Aktora w Częstocho­wie. Uchodzi za jednego z lepszych dyrektorów-gospodarzy w historii częstochowskiego teatru. Częstochowski teatr przeżył w tym okresie rozkwit. Kształtując program repertuarowy, Kron dbał o zachowanie proporcji sztuk polskich i tłumaczonych, przewagę stanowiły inscenizacje z repertuaru klasycznego i romantycznego, na stałe wprowadził do repertuaru sztuki dla dzieci i młodzieży. Najczęściej sam reżyserował najważniejsze spektakle. Były to m.in.: Wesele Figara, Konfederaci barscy, Maria Stuart, Tramwaj zwany po­żądaniem.

Po wojnie grał rzadko, m.in. Chłopickiego w Warszawiance (1957), Króla Fezu w Księciu Niezłomnym, Otella w Otellu (1960), Sieriebriakowa w Wujaszku Wani (1962), Podkomo­rzego w Powrocie posła (1963). Był znany z silnego głosu i wyrazistej dykcji.