Konstanty Pawłowicz (ros. Константин Павлович; ur. w Carskim Siole (obecnie Puszkin), zm. k. Witebska) – wielki książę rosyjski z dynastii Romanowów, następca tronu rosyjskiego w latach 1801–1823, naczelny wódz armii Królestwa Polskiego pełniący obowiązki gubernatora wojskowego Królestwa Polskiego, generał–inspektor kawalerii rosyjskiej, naczelny dowódca korpusu litewskiego, sprawujący władzę głównodowodzącego armii czynnej nad guberniami: wileńską, grodzieńską, mińską, wołyńską, podolską i w obwodzie białostockim od 1819 rokuTym samym otrzymał nadzór nad administracją cywilną w prowincjach, które niegdyś należały do Rzeczypospolitej Polskiej, E. P. Karnowicz, Wielki Książę Konstanty: zarys biograficzny, Warszawa , s. 28., deputowany na Sejm Królestwa Polskiego w 1818 z cyrkułu VIII WarszawyFranciszka Ramotowska, Policja tajna w. ks. Konstantego, w: Archiwum Akt Dawnych w Warszawie, przewodnik po zasobie, t. II. Epoka porozbiorowa, Warszawa 1998, s. 84; Andrzej Biernat, Ireneusz Ihnatowicz, Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku, Warszawa 2003, s. 578..